Over mij
Even voorstellen...
Ik ben Nienke Verkade. Iemand die van jongs af aan heeft geleerd om zich aan te passen, te vechten voor haar plekje en door te gaan ook als het eigenlijk te veel was.
Ik was de kameleon die altijd zorgde dat iedereen tevreden was. De doorzetter die haar schouders eronder zette als het zwaar werd. Ik werd een sterke vrouw die aan de buitenkant prima functioneerde, maar vanbinnen zich eenzaam voelde.
Ik voelde altijd al meer dan anderen. Pikte sferen op, stemde me af op wat een ander nodig had, paste me aan voordat iemand iets vroeg. Als kind dacht ik dat ik gewoon anders was. Dat er iets niet klopte aan mij.
Aan de buitenkant stond ik mijn mannetje. Maar eigenlijk vermeed ik ieder conflict. Bang om mijn plekje te verliezen. Bang dat mensen mij niet meer aardig zouden vinden als ik echt liet zien wat ik voelde of mijn grenzen aangaf.
Wat ik toen nog niet wist: het was geen zwakte. Het was mijn gevoelige zenuwstelsel dat alles opnam. Alles voelde, alles verwerkte. En om daarmee om te gaan leerde ik me aan te passen. Om erbij te horen, aardig gevonden te worden, veilig te blijven.
Dat patroon liep als een rode draad door mijn leven. Op school, in vriendschappen, op het werk. Altijd maar afstemmen op de ander. Altijd maar doorgaan. Altijd maar zorgen dat iedereen tevreden was.
Volg mij op Social Media:
En toen kwamen er hoge golven...
En toen begonnen de golven hoger te worden. Mijn ouders scheidden. De basis waarop ik stond, mijn veilige thuis, werd onder mijn voeten weggeveegd. Ik voelde mij in de steek gelaten. En dat gevoel kende ik al. Het versterkte wat er al was: de angst om niet genoeg te zijn, om achtergesteld te worden, om mijn plekje te verliezen.
De golven werden groter. En op een gegeven moment kon ik er niet meer tegenop zwemmen.
Ik was moe. Prikkelbaar. Ik voelde aan alles dat het niet meer ging. Maarja.. hoog verantwoordelijkheidsgevoel. Dus ik ging halve dagen werken want de afdeling moest blijven draaien. Ik dacht: een paar weekjes rust en ik ben er weer. Maar mijn lijf dacht daar anders over.
Tot er een moment kwam dat ik echt niet meer kon. En ik alleen nog maar kon huilen.
En mijn lijf deed mee. Neurologische klachten, pijn in mijn armen en benen. Ik kreeg de diagnose fibromyalgie. Mijn lichaam had al veel langer signalen gegeven. Ik had ze gewoon niet gehoord.
Aan de buitenkant was weinig te zien. In het weekend kon ik mijn masker opzetten. Maar thuis? Zelfs de vaatwasser uitruimen was te veel gevraagd. Ik was volledig op. Opgebrand. En totaal mijzelf kwijt.
Gelukkig krabbelde ik met de juiste hulp op. Maar toen verloor ik mijn broertje. Plotseling. Hij was mijn zielsmaatje. Iemand met wie ik over alles kon praten en die mij begreep zoals alleen iemand met hetzelfde DNA dat kan.
Ik vind rouwen nog steeds super ingewikkeld. Want rouw is niet alleen verdriet. Het is ook een stukje van jezelf verliezen. Want als iemand uit je systeem valt, valt er ook een deel van jou weg. Ik worstelde niet alleen met het gemis, maar ook met mijn identiteit. Wie ben ik zonder hem?
Maar ik leerde surfen...
En toen begon het echte werk. Niet harder werken of beter mijn best doen. Maar vertragen. Luisteren. Voelen.
Ik ben jaren bezig geweest met mezelf. Ik volgde opleidingen, ging naar een psycholoog, deed opstellingen, verwerkte trauma's, deed hypnosessies en breathwork. Ik leerde begrijpen hoe mijn zenuwstelsel werkt, waarom het deed wat het deed en wat het nodig had om te kalmeren. Laag voor laag pelde ik de ui verder af.
Elke laag liet iets zien wat ik nog niet had gezien. Een patroon dat mij niet meer diende. Een overtuiging die niet van mij was. Een emotie die ik had weggeduwd omdat het veiliger voelde. En iedere keer weer een laagje dieper.
Ik ontdekte waarom ik deed wat ik deed. Het aanpassen, het pleasen, het doorgaan, het conflict vermijden. Mijn zenuwstelsel had er een veel groter aandeel in dan ik dacht. Zodra ik dat onder ogen kwam, begon er iets te verschuiven.
Ik leerde vertragen. Grenzen aangeven. Luisteren naar mijn lichaam. Mijn emoties de ruimte geven in plaats van ze weg te duwen. En langzaam veranderde er iets. Minder twijfel. Minder onzekerheid. Meer rust. Meer energie. En het gevoel dat ik steviger in mijn schoenen sta. Ik durf naar mijn eigen gevoel te luisteren, en blijf daardoor ook dichterbij mezelf.
Wat niet iedereen weet van mij...
Want ik ben niet alleen maar coach. Ik ben ook gewoon Nienke.
Iemand met een enorme behoefte aan autonomie. Ik ga niet zo goed op "moeten". Kaders zijn prima, maar daarbinnen moet je mij gewoon lekker mijn eigen ding laten doen. Leg je mij iets op? Dan word ik rebels. Onrecht en politieke spelletjes? Daar ga ik ook slecht op.
Ik laad het beste op in mijn eentje. Even niemand om me heen en ik kom weer tot mezelf. Ik vermaak me ook prima alleen, ik verveel me eigenlijk nooit. Ik ga ook beter op 1:1 contact dan in groepen. Dan heb ik alle aandacht voor je. Iets met aanpassen en diepgang.
Met de achternaam Verkade is het geen verrassing: ik ben gek op chocolade! Maar niet zomaar chocolade… Nee, geef mij maar Kinder reepjes. Daar kun je me ’s nachts voor wakker maken. En een goed koffietje in een leuk koffietentje maakt mijn dag, maar thuis hou ik het lekker bij (ice) thee.
Reizen vind ik heerlijk. Vroeger kreeg ik heimwee bij de buren, nu kan ik volop genieten van nieuwe plekken en culturen. Inmiddels heb ik al veel mooie landen mogen zien.
Ik hou van slechte Nederlandstalige romcoms, hoe slechter hoe beter. En mijn muzieksmaak? Net zo divers als ik zelf ben. Van Marco Borsato, Yves Berendse, Acda en de Munnik tot aan Nickback en van alles en nog wat.
Ik hou van tuinieren, al irriteer ik me wel aan dat onkruid wat steeds terug komt. En op zondag zit ik klaar voor Max in de F1, dan moet je mij even niet storen.
En kan niet? Bestaat niet in mijn woordenboek. Ik vind het ook heel irritant als mensen dat zeggen. In mijn ogen is er altijd wel een oplossing.
Oh, en veel mensen vinden mij er heel lief uitzien. Maar ik ben niet zo braaf als je denkt. 😉
Hoe klanten mij ervaren
Nienke heeft me tijdens het traject geholpen mezelf terug te vinden. Het gevoel van alles moeten dragen en altijd maar doorgaan is veranderd in wat meer loslaten, dat betekent niet opgeven maar ruimte maken. Ruimte voor meer rust, helderheid en vertrouwen in mezelf. Ik weet nu beter voor mezelf te kiezen en gun mijzelf wat meer rustmomenten. En het feit dat ik aan mijzelf durf te werken voelt alsof ik ook weer wat vat heb op mijn zijn.
- Monique
Ik was chagrijnig, vol stress en wist eigenlijk niet meer hoe ik voor mezelf moest zorgen. De sessies met Nienke hebben me geholpen om daar anders mee om te gaan. Ik plan nu meer tijd voor mezelf in en merk dat ik veel rustiger ben geworden. Nienke is een hele fijne coach, ze voelt precies aan wat je nodig hebt.
- Mandy
Ik twijfelde lang of coaching iets voor mij was. Maar vanaf het eerste gesprek voelde ik me erg begrepen en gehoord door je! Merk dat ik veel geleerd heb over mezelf. Voel mezelf sterker en geleerd dat nee zeggen soms gewoon kan , dingen die ik voorheen echt niet deed en kon. Mijn zelfbeeld is positiever. Ik weet dat ik goed ben zoals ik ben, niet alles hoef te forceren om anderen tevreden te houden.
- Laura